رادکان کردکوی، روستایی با ظرفیت های بکر گردشگری و قدمت تاریخی

به گزارش وبلاگ دیدگاه، رادکان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کردکوی در استان گلستان است. این روستا در 35 کیلومتری جنوب غرب شهر کردکوی و در حدود 50 کیلومتری شهرستان گرگان واقع شده است. ارتفاع روستای رادکان کردکوی از سطح دریا به 1448 متر می رسد و تحت تأثیر اقلیم کوهستانی، زمستان های سرد و تابستان های معتدل دارد.

رادکان کردکوی، روستایی با ظرفیت های بکر گردشگری و قدمت تاریخی

روستای رادکان در دامان البرز شرقی از شمال به ارتفاعات درازنو، از غرب به روستای کنداب، از جنوب به جنگل های اطراف و از شرق به روستاهای حاجی آباد و چمن ساور محدود می شود. هم چنین ارتفاعات ییلاقی درازنو در شمال روستای رادکان به نام بام استان گلستان معروف است. چشم اندازهای این ارتفاعات که به روستاها و شهرهای اطراف اشراف دارند، از جاذبه های طبیعی روستا به شمار می آید.

به لحاظ طبیعی، اراضی جنگلی جنوب روستای رادکان از درختان پهن برگ مانند راش، ممرز، افرا، توسکا و... پوشیده شده است، این جنگل های سرسبز و با طراوت در فصل های بهار و تابستان، علاقه مندان بسیاری را به سوی خود جلب می کند.

از دیگر سو، رودخانه رادکان در جنوب آبادی جاری است و اطراف رودخانه رادکان که منبع اصلی تأمین کننده آب کشاورزی روستاست، در بیشتر روز های سال، محل مناسبی برای گذران اوقات فراغت و گردشگری است. چشمه مشکی جار که معروف ترین چشمه روستا است، علاوه بر تأمین آب آشامیدنی روستا از جاذبه های طبیعی آن نیز به شمار می آید.

موسیقی مردم روستای رادکان شامل ترانه ها و نغمه های محلی کتولی و حقانی است که بیشتر در جشن ها و عروسی های محلی نواخته و خوانده می شود.

پوشاک بیشتر مردم روستای رادکان لباس های رایج و معمولی است، ولی افراد میان سال و کهن سال از لباس های محلی استفاده می کنند. لباس های زنان، در طرح ها و رنگ های متنوع و شاد تهیه می شوند و مشتمل بر دامن های پرچین، پیراهن بلند و روسری است که با انواع زیورآلات و پولک های رنگی تزیین می شوند. در گذشته در این روستا نیز رشته های صنایع دستی مانند کارچاله بافی، چوخابافی، تولید لمه چوخا و... رواج داشته که در حال حاضر نیز همچنان بخشی از زنان روستا به تولید چنین محصولاتی مشغول اند.

کوچ عشایر در شروع و نیمه هرسال یکی از جاذبه های روستاست. چشم انداز چادرهای عشایر و لباس های محلی رنگارنگ آنان، از دیگر جاذبه های روستای رادکان به شمار می آید. مردم روستای رادکان به زبان محلی مازندرانی سخن می گویند.

گریگوری مَلگونُف در سال 1858 و 1860 در پی انجام مأموریتی از سوی حکومت قفقاز به شمال ایران سفر کرد. در سفرنامه او آنجا که مناطق مرزی هزارجریب را برمی شمارد، نام روستای رادکان هم دیده می شود.

او از مرزهای هزارجریب چنین می نویسد: استان استرآباد، رود کوچک ساور در روستای کندو در نیم فرسنگی غرب رادکان، روستای برکوله (بارکلا) و نیلا (نیالا) در اشرف در نزدیکی جاده شاهرود، روستای سرخ گریه (سرخ گریوه) و بالخاس (مال خواست) و چشمه آروس (چشمه آب شور روستای ارست یا همان باداب سورت) و چهارده (چهارده کلاته یا دیباج).

برج رادکان

در جوار روستای رادکان، برجی وجود دارد که به برج یا میل رادکان شهرت دارد. برج رادکان در 4 کیلومتری جنوب شرقی روستای رادکان، 42 کیلومتری جنوب کردکوی و 54 کیلومتری جنوب غربی گرگان در منطقه ای کوهستانی- جنگلی بر روی تپه ای طبیعی که از جنس خاک و سنگ است واقع شده و دارای موقعیت خاص طبیعی و سوق الجیشی است.

تمام بدنه بنا از آجر ساخته شده و آجرهای آن از نظر پختگی، رنگ و استحکام مانند آجرهای میراث جهانی گنبد قابوس است. پوشش بنا به صورت دوپوسته بوده که پوسته داخلی به صورت تخم مرغی و پوسته دوم به صورت رک بوده و سازه بنا آجری با ملاط گچ است.

ورودی آن در ضلع جنوبی و دارای کتیبه به خط کوفی تزیینی است، هرچند در گذشته های دور تخریب شده است. در زیر ناحیه پاکار برج، کتیبه های زیبایی به خط کوفی و پهلوی با آجر و گچ اجرا شده که نام بانی اثر و شروع کار بنا (407 ه.ق) و سال اتمام (411 ه.ق) و نام معمار آن به اسم احمد ابن عمر نوشته شده است.

میل رادکان متعلق به قرن 5 هجری قمری است و با شماره 145 به تاریخ 15 دی ماه سال 1310 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

برای بنای برج رادکان تا به امروز پژوهشگران کاربردهایی همچون قصر، مقبره، گنبد و برج را بیان کرده اند، اما تا زمان خواندن تمام کتیبه های این بنا برای قطعیت این موضوع، باید منتظر بود. تا به امروز بر اساس متن های قرائت شده برخی از این کتیبه ها، گفته شده است که بنای رادکان متعلق به یکی از اسپهبدان آل باوند تبرستان به نام ابوجعفر محمد ابن وندریان بوده است و این گنبد مدفن او است.

بر کتیبه ای که در زیر گنبد دیده می شود، ساخت آن در سال 407هجری قمری ذکرشده است. این بنا از دو قسمت گنبد و بدنه تشکیل شده است. گنبد آن به صورت ترک (مخروطی شکل) و دو پوسته است، که بیش از 35متر ارتفاع دارد. بدنه بسیار ساده و دارای آجرچینی معمول و دارای تزیینات آجرکاری و گچ بری است. به منظور استحکام بخشی بیشتر حدفاصل بندهای آجرها با فشار انگشت دست به داخل فشرده شده که قابل توجه است.

زیباترین قسمت بنا در بخش فوقانی آن قرار گرفته است که عبارت از دو ردیف قطاربندی و دو کتیبه کوفی و پهلوی است، در میان تزئینات آجرکاری و گچ بری نام بانی و تاریخ ساخت بر آن نوشته شده است. طرح داخلی گنبد رادکان مدور و دارای نمایی ساده از گچ و آهک است. در تمام بدنه بنا، آجر و ملاط گچ و آهک به کار رفته است.

در گذشته کتیبه به خط کوفی بر ورودی بنا وجود داشته که در دوره قاجار، به سرقت رفته است.

سقاخانه حضرت ابوالفضل(ع) رادکان

در دل روستای رادکان بنای خاصی وجود دارد که ملجا و مکانی برای مردم رادکان و روستاهای اطراف و اکناف است. این بنا، سقاخانه ابوالفضل (ع) است، اتاقی کوچک اما باصفا که مردم وقتی به آنجا می رسند شمعی روشن کرده و درد دلی می کنند. آنگاه با روحی آسوده خاطر به مأمن خود بازمی گردند و می دانند که مشکلشان حل می شود. اینجا همان جایی است که روزهای تاسوعا و عاشورا پذیرای هزاران دردمند است که می آیند تا دست به دامن ابولفضل العباس (ع) و امام حسین (ع) شوند.

بقعه سقاخانه در سال 1365 به همت اهالی و هیئت امنای وقت تجدید بنا شد. در این مکان شش باب زائرسرا برای استفاده زائران ساخته شده است. بیشتر مسافران و زائران در فصل بهار و تابستان به این مکان مذهبی سفر می کنند چون در فصول دیگر به علت مسائل راه امکان دسترسی بسیار مشکل بوده و جاده آن کوهستانی و برف گیر است. برنامه مذهبی اول تا دهم محرم مردم رادکان و حتی روستای هم جوار در این مکان مذهبی بسیار باشکوه برگزار می شود.

سقاخانه رادکان از چند بخش اصلی و اساسی شامل محراب، آب خوری، جام چهل کلید، تندیسی فلزی که نماد دست بریده ابوالفضل (ع) است، تشکیل شده است.

منبع: گردشبان

به "رادکان کردکوی، روستایی با ظرفیت های بکر گردشگری و قدمت تاریخی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "رادکان کردکوی، روستایی با ظرفیت های بکر گردشگری و قدمت تاریخی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید